Teenslippers, hanen
en een gluurder

He hello aardappelkrokketje van me! 😄

Daar ben je weer — of welkom als je voor het eerst mijn blog leest!

Nu denk je misschien: aardappelkrokketje?

Tja. Wij in ons gezin zeggen altijd dit soort dingen tegen elkaar. Noem me gestoord, versimpeld — you have to know, I don't care. Wij vinden dit leuk en het gaat er niet meer uit. 's Ochtends als we wakker worden is het "goedemorgen eenvleugelig pannekoekdruppeltje" of "goedemorgen morgenstondje." En tegenwoordig ook tegen jullie op Instagram: hallo geitenkeuteltje, paardebloempje, vleugelvliegje.

Probeer het maar eens. Eerst kijken ze je versimpeld aan, dan moeten ze lachen. Of het uitlachen is, moet je even je reet laten roesten — maar mensen worden er uiteindelijk blij van. En bovenal jijzelf.

Want wat is er nou leuker dan wakker worden met een leuk naampje in plaats van een sagrijnig hoofd en alleen een scheet? Nou — allebei dan maar. Maar dan wel in die volgorde. 😄

Ik leef in een camper met 3 kerels, en daar wordt wat afgerot. Dus laat er alsjeblieft wat anders luchtig iets bij komen.

Maar goed — leuk dat je er weer bent. En kijk gerust op mijn website naar alle vorige blogs, of als je nieuwsgierig bent naar wat ik op afstand doe qua werk.

Ik begin weer zoals elke blog: daar waar ik gebleven ben. De zondagen.

🌊 Porto Covo — sessie op de klif

Dit keer waren we in Porto Covo. Bekend om de prachtige stranden en natuur — en dat klopt. Het was bij ons een klein beetje bewolkt waardoor de zee niet zo azuurblauw was als wanneer de zon schijnt, maar het was er prachtig.

Alleen stonden we op een plek waar het eigenlijk niet mocht. Maar buiten het seizoen zijn ze niet zo streng — dus gokken we er maar op zolang niemand ineens wegrijdt. Als iedereen blijft staan is het meestal groen licht. Aldoende leert men. 😄

En terwijl wij daar zo illegaal geparkeerd stonden, had het leven een mooie aanvraag voor me klaarstaan.

Een sessie. En die moest ik doen onderaan de kliffen — daar waar de rotsen het water raken. En boven op de klif sloot ik hem af.

Nu denk je misschien: moest? van wie? Nou — dat hoor en voel ik, en dan luister ik. Voor de nuchtere aardappel: ik werk in het onzichtbare. Voor de nog nuchterder aardappel: ik doe spiriwiri werk. 😄

Ik werd dus geleid naar een klif. Niet bovenop — nee, daar beneden. De afdaling in, onderaan de kliffen, waar de rotsen het water raken. En nu moet je me even zien — op teenslippers, met mijn spulletjes bij me, een klif van zo'n 10 meter naar beneden waar een berggeit dit met gemak doet maar ik wat klungelig, krabbend achter m'n oor naar beneden manoeuvreer. En ergens toch even denk: waarom moet het hier in hemelsnaam.

Uiteindelijk mocht ik terug omhoog. Ja, ook weer 10 meter omhoog op teenslippers — wat ik al niet bereid ben te doen in mijn sessies haha. Boven sloot ik hem af met uitzicht over de oceaan. Ongekend mooi.

Op de terugweg liep ik voldaan terug. Maar mijn teenslipper dacht er anders over. Die was er klaar mee — dat geauwehoer op die kliffen, hij had pijnlijden en die meid liep maar lekker op wolkjes. Genoeg. Zoek het uit. Ik kap ermee. Loop maar verder zonder mij. En dat deed ze. Niet mijn mening, die van haar.

Toen liep ik nog met één. En nee, je wilt niet zonder lopen, want het zijn overal kleine stekebolletjes, stenen en beestjes. Dus liever één dan geen.

🐗 Struisvogels, varkens en teken

Vlakbij stonden struisvogels. Hoe bedenk je het, maar ze waren er. En loslopende varkens — of zwijnen, geen idee. Ze liepen los en kwamen zo naar je toe. Nou ben ik dol op dieren, maar zwijnen met 6 baby's en loslopend — mij niet bellen. Pieter, die dieren kunnen rennen. Dus verstandig afstand gehouden.

Daarna vonden we iets meer het binnenland in een plekje met ook weer dieren. Een hond, loslopende kippen met baby-kuikentjes, varkens en koeien. Relaxt plekje, vriendelijk ontvangst met een Duitse vrouw die daar al een tijdje stond met haar vriendin.

De hond was alleen doodzielig. We horen het al meer om ons heen — de teken in Portugal en Spanje zijn enorm dit jaar. En dit bleek. De oren van de hond zaten er vol mee.

En laat mij nu precies één fobie hebben. Teken.

Die hond kwam dus niet in de buurt. De was hing 3 meter boven de grond en weg van bomen. Bedden wel lekker schoon. Wie doet je wat.

🐓 De hanen. O god, de hanen.

De volgende ochtend werden we vroeg wakker. Ik wat later — want deze meid heeft oordoppen, zoals je ondertussen weet. Maar de heren kwamen er al niet goed uit.

Er waren hanen. Niet één. Twee.

Die beesten hadden de avond ervoor waarschijnlijk een feestje meegemaakt waar ze het niet mee eens waren. Die twee kerels dachten: morgenstond, goud in je kont — laten wij nu een feestje vieren.

Uren lang schreeuwden ze hemel en aarde naar elkaar toe. Ik denk eerlijk waar dat ze hun keelamandelen kwijt zijn geraakt, of dat er eentje is blijven hangen met zijn ballen aan het prikkeldraad. Crisis he.

Joey zei dat ie dat beest wel in zijn reet wilde drukken. Denk ik dat ie dat liever niet heeft — een haan in je reet is nou niet echt een comfortabele situatie — maar je merkt wel: het was geen glorieuze ochtend.

💨 Windmolens, was en het meest zuidwestelijke punt

We stonden nu tussen de windmolens. Ja — op een gegeven moment ga je creatief zijn. Iedere molen maakt een soort zoemend geluid. Maar als je je inbeeldt dat het een vliegtuig is met mensen die op vakantie gaan, of de zee, raak je er aan gewend.

De jongens waren enorm creatief en gingen met zonnepaneetjes van alles maken. Moeders ging spontaan sporten. 500 wasjes gedaan en binnen 3 seconden droog. Het leven. Heerlijk.

Daarna kwamen we bij het meest zuidwestelijke eindpunt van het vaste land van Europa. Harde wind — maar op het strand achter de rotsen was het heerlijk. Lekker zonnebaden en verschroeien, want als het waait voel je de zon niet — en daar ga je. De vernieling in. Mijn kont dacht er exact zo over. En ook al kijkt mijn liefhebbende wederhelft niets liever naar mijn kont — die sliep. Allebei verbrand. Slecht. Heel slecht. Maar het was te laat. De kids waren veilig, die hadden een T-shirt aan. Wijsheid komt met de jaren — bij ons vertrok die even.

👀 De gluurder in de nacht

Heerlijk plekje — behalve in de nacht.

Ik werd wakker van stemmen en gewandel rondom de camper. Ik heb oordopjes in, maar alsnog ben ik net Sherlock. Ik kon al niet in slaap komen, onrustig — en toen dit.

Zie het even voor je.

Ik word wakker, klim uit mijn bed, over Dave heen want die mocht een nachtje bij mama slapen. Ik sluip zachtjes naar het raam om te kijken wat ik hoor. Moet dit heel stil doen — maar ergens schijt ik in m'n broek, want wat als je ineens een hoofd voor het raam ziet. Precies. Hartverzakking.

Maar mijn moeder-leeuw-instinct kwam omhoog, en daarmee moed. Ik dat ding zachtjes naar beneden — en jawel, daar liep iemand. Bij een andere camper luisteren, beetje wegrennen, vervolgens midden op het veld staan, naar een andere camper.

Dit is niet goed, Pieter.

Ik loop naar Robbin. Probeer hem wakker te maken. Nou had ik bijna het noodnummer gebeld, want die kerel slaapt vast. Zaklantaarn in zijn gezicht en een corrigerende drukker deed hem wakker maken.

"Robbin... Robbin, er is iemand!"
"Wat? Waarom slaap je niet? Ga naar bed, wat doe je nou weer?"
"Robbin, er loopt iemand om de campers!"
"Ja nou en? Misschien kan ie niet slapen."

Jezus christus Robbin.

Het gekke was — die middag waren er al twee jongens langsgekomen die vroegen om een schroevendraaier want er was iets stuk. Netjes teruggebracht. Maar daarna vroegen ze om sleutels en bouten. Robbin zei nee. "Die lui lichten straks mensen op." Weg met die knaapjes.

Misschien waren het hen. Geen idee. Zag hem later weglopen en er is niks gebeurd. Vind het nog steeds een heel raar verhaal.

Maar goed — zo maak je nog eens wat mee.

🌿 De allerlaatste dag

Daarna hadden we een heel bijzondere plek. Van mensen die ooit meededen met het programma Roer Om. We dachten: laten we daarheen gaan. Op Instagram hadden we gelezen dat ze uit elkaar waren — maar na mailcontact waren we welkom. Ze waren nog open, dachten we.

Hobbelige weg, een smalle ingang — maar toen waren we er.

En geloof me. Ik ben makkelijk. Héél makkelijk met opruimen en slapen. We hebben de camper 9 van de 10 keer bijna haaks staan, zo scheef dat we kijken welke kant ons hoofd moet zodat we de volgende ochtend niet wakker worden met geen bloedtoevoer in onze benen en een hoofd als een biet. Parkeerplekken naast een vuilnisbak maken ons de pis niet lauw.

Maar dit, Pieter. Dit was brandhout.

We snappen nog steeds niet waarom ze ons toelieten. Alles was overwoekerd. Douchen kon, zei ze tussen neus en lippen door — en dat het water soms koud was. Soms. Nou, onder die douche stappen is per direct skimmel aan je lip en tussen je tenen. Maar mijn god, overal bladeren, lege flessen shampoo, weet ik wat allemaal. Geen water voor de camper, geen loosplek. Het was dat de eigenaren echt heel lief waren, eerlijk waar. Maar dit kon echt niet meer.

Wat bleek: we kwamen op de allerlaatste dag. Die middag gingen ze tekenen voor de verkoop van de plek. Bizar. Net die dag kwamen wij.

Volgende dag direct weg. Er was ook helemaal niks te doen, en slecht weer op komst.

🏊 De camping met binnenzwembad — en Robbin

Dus gingen we naar de camping waar we nu zijn. Binnenzwembad, en tot mijn verrassing een fitnessruimte. We betalen even jackpot — en dat druist in tegen mijn budget — maar storm en regen en niks kunnen is ook niks. Robbin moest ook even wat voor werk doen en wilde rust en een goede plek. Dus dan moet je soms even buigen.

Winst: we hebben samen gesport. Super leuk. Alleen was ik iets te streng voor Robbin. Die schat heeft een dubbele hernia en heeft in 100 jaar niks gedaan — en nu twee dagen achter elkaar een semi-workout gedaan, na een niet al te goede nacht. Het heeft vannacht snoeierhard geregend en op een camper klinkt dat alsof je onder de Niagara Falls staat. Twee dagen sporten als een debiel en niet lekker slapen is een perfecte combinatie voor morgen niet meer kunnen lopen. Oeps.

Ik daarentegen voel me geweldig. Ik moet echt sporten — alle stoffen in mijn lijf staan te juichen, ik word relaxt en helder in mijn hoofd. Goud.